Na opakowaniach japońskiej matchy często pojawiają się określenia „pierwszy zbiór” albo „ichibancha”. Zwykle kojarzymy je z wysoką jakością, delikatnością i intensywnym umami. Matcha z drugiego zbioru bywa natomiast przedstawiana jako produkt gorszy.

Rzeczywistość jest bardziej złożona.

Pierwszy i drugi zbiór nie są oficjalnymi klasami jakości matchy. Informują przede wszystkim o tym, w jakiej kolejności w danym roku zebrano liście. Jest to ważna wskazówka dotycząca ich możliwego charakteru, ale sama data zbioru nie wystarcza, aby ocenić smak i jakość gotowej herbaty

Matcha najczęściej kojarzy się z Uji - i słusznie. To jeden z najważniejszych historycznie regionów japońskiej herbaty, od wieków związany z rozwojem upraw zacienianych oraz kulturą chanoyu, czyli japońskiej drogi herbaty.

Nie oznacza to jednak, że każda japońska matcha pochodzi z Uji. Obecnie tencha, z której powstaje matcha, produkowana jest w wielu częściach Japonii: od Aichi i Shizuoki, przez Kioto i Mie, aż po Kagoshimę na południu kraju.

Każdy z tych regionów ma własną historię, klimat i warunki uprawy. Samo pochodzenie nie wystarcza jednak, aby ocenić smak lub jakość matchy.

Matcha i zielona herbata często przedstawiane są jako dwa zupełnie różne produkty. W rzeczywistości sprawa jest nieco prostsza.

Określenie „single cultivar” brzmi wyjątkowo. Sugeruje czystość, rzadkość i matchę pokazującą niezmieniony charakter jednej odmiany krzewu herbacianego. Z tego powodu poza Japonią często traktuje się je niemal jak gwarancję najwyższej jakości.

W rzeczywistości informuje ono jednak przede wszystkim o składzie matchy, a nie o jej klasie.

Matcha z jednego kultywaru może być znakomita, ale równie wybitna może być starannie skomponowana mieszanka. W Japonii łączenie różnych herbat nie jest jedynie sposobem na ujednolicenie produkcji. To tradycyjna dziedzina rzemiosła nazywana 合組 - gōgumi.